Onomatopeja

Urządzenie, nie rysunek

Onomatopeja to właściwość języka. Trzask, łomot i syczenie są onomatopeiczne, niezależnie od tego, czy pojawiają się w komiksie, powieści czy rozmowie. To, co liternik rysuje na stronie — ukształtowane, kolorowe, eksplodujące słowo przecinające trzy panele — to warstwa SFX, artefakt produkcyjny z własnym obiegiem pracy. Te dwa terminy są używane zamiennie i nie kosztuje to nic w luźnej rozmowie, ale należą do różnych kategorii: onomatopeja to to, czym słowo jest, SFX to to, co strona zawiera.

Japoński ma znacznie więcej takich słów i wykonują one więcej pracy

Angielska onomatopeja to mały, w większości zamknięty zbiór obejmujący uderzenia i hałasy. Japoński dzieli ten obszar na co najmniej dwie klasy, a druga nie ma angielskiego odpowiednika:

• 擬音語 (giongo) — słowa oznaczające rzeczywiste dźwięki. ドキドキ doki-doki, bijące serce. ガシャン gashan, coś się psuje.
• 擬態語 (gitaigo) — słowa oznaczające stany, tekstury i sposoby bez żadnego dźwięku. キラキラ kira-kira, błyszcząca powierzchnia. じろじろ jiro-jiro, bezczelne wpatrywanie się. ふわふわ fuwa-fuwa, miękkie i unoszące się.

Najjaśniejszym przykładem jest しーん shiin: pisane słowo dźwiękowe oznaczające ciszę. Panel mangi może bezpośrednio nanieść ciszę na obraz, a czytelnik słyszy, jak w pokoju zapada cisza. Angielski nie ma na to słowa i nigdy nie rozwinął tego nawyku, więc tłumacze sięgają po cisza… kursywą, podpis lub nic.

Ten zasób jest duży, produktywny i codzienny — Japończycy tworzą nowe — dlatego manga tak bardzo na nim polega. Pojedyncze gitaigo w panelu może oddać nastrój, teksturę i tempo, do których angielski potrzebowałby podpisu.

Co psuje się w tłumaczeniu

Trzy rzeczy, niezawodnie:

1. Nie istnieje równoważne słowo. Kira-kira to nie „iskrzenie”; iskrzenie to coś, co się dzieje, kira-kira to to, jak czuje się bycie błyszczącym. Większość tłumaczeń traci rejestr.
2. Słowo jest częścią grafiki. Japońskie SFX jest zazwyczaj rysowane ręcznie w panelu, więc zastąpienie go oznacza wymazanie i ponowne namalowanie grafiki pod spodem — zobacz SFX, jak to jest faktycznie obsługiwane.
3. Długość i kierunek walczą z układem. Pionowa katakana biegnąca w dół wysokiego panelu nie staje się poziomym angielskim o tej samej wielkości bez przeprojektowania przestrzeni.

Pisanie ich samodzielnie

Specyfika bije objętość. Chrzęst i trzask mówią ci różne rzeczy o tej samej złamanej kości; BUM nie mówi ci prawie nic. Wybierz spółgłoski dla materiału — zwarte dla twardych uderzeń, syczące dla gazu i cieczy, nosowe dla rezonansu — i pozwól narysowanej formie oddać rozmiar. Małe, ciasno narysowane tik jest bardziej niepokojące niż duże BANG, ponieważ skala na stronie odczytywana jest jako głośność, a cichy dźwięk w napiętej scenie to wybór.