Ogonek dymka

Jedyna rzecz, która nazywa mówiącego

Komiks nie ma „powiedziała Mira”. Atrybucja jest w całości przenoszona przez trójkąt atramentu o długości kilku milimetrów. Każdy inny element strony można później dostosować; zły ogonek zmienia, kto wypowiedział kwestię, a czytelnicy nie będą tego kwestionować — po prostu przeczytają, że mówi to niewłaściwa postać i będą kontynuować to nieporozumienie, dopóki coś mu nie zaprzeczy.

Dlatego przewyższa każdy inny błąd w liternictwie. Źle uformowany dymek wygląda amatorsko. Źle umieszczony ogonek przepisuje scenę.

Celuj w głowę, nie w ciało

Ogonek powinien celować w usta lub głowę mówiącego, a nie w jego klatkę piersiową, ramię czy ogólny obszar. W ciasnym dwustrzałowym ujęciu różnica między wskazaniem na ramię jednej postaci a szczękę drugiej to kilka pikseli, a czytelnicy zawsze rozwiązują to przez bliskość głowy. Ogony powinny być krótkie i proste; długi, wijący się ogonek przecinający kadr jest trudniejszy do śledzenia niż przesunięcie dymka.

Inne zasady, które się sprawdzają:

• Nie krzyżuj ogonków. Dwa krzyżujące się ogonki oznaczają, że dymki są w złej kolejności. Zamień je, a kolejność czytania zazwyczaj sama się naprawia.
• Nie krzyżuj postaci. Ogonek przechodzący przez twarz sugeruje, że ta twarz mówi.
• Jeden ogonek, jeden mówca. Dymek z dwoma ogonkami czyta się jako dwie osoby mówiące te same słowa jednocześnie — co jest prawdziwym efektem, używanym celowo, więc nigdy nie powinno być przypadkowe.

Mówcy poza kadrem i poza stroną

Kiedy mówca nie znajduje się w kadrze, ogonek staje się wskaźnikiem: prostą, zazwyczaj węższą ostrogą, która biegnie do krawędzi kadru i zatrzymuje się. Informuje czytelnika, że głos pochodzi spoza kadru w tym kierunku. Całkowite wypchnięcie go poza granicę daje efekt głosu z innego miejsca w scenie.

Warianty warte poznania:

• Radio, telefon i interkom — postrzępiony lub przerwany ogonek, dopasowany do dymka o ostrych krawędziach.
• Głos bez możliwego do zlokalizowania źródła — brak ogonka, co czyta się jako bezcielesne i jest używane dla bogów, systemów i narratorów, którzy są obecni.
• Połączone lub spięte dymki — jeden mówca, kilka dymków, połączonych wąskimi szyjkami, zamiast każdego z własnym ogonkiem. Tylko pierwszy dymek w łańcuchu potrzebuje ogonka; reszta go dziedziczy. W ten sposób długa mowa jest dzielona na czytelne fragmenty bez wypełniania kadru ostrogami.

Dymek myśli nigdy nie ma spiczastego ogonka — zamiast tego używa śladu zmniejszających się kółek — a ramka narracyjna nigdy go nie ma, ponieważ nikt w kadrze go nie wypowiada.