Dymek (komiksowy)

Umiejscowienie to interpunkcja scenariusza

Dymek spełnia dwa zadania jednocześnie: przenosi słowa i informuje czytelnika, kiedy ma je przeczytać. To drugie zadanie jest często pomijane przez początkujących. W obrębie kadru dymki czyta się w tym samym kierunku co stronę — od lewej do prawej i od góry do dołu w języku angielskim, od prawej do lewej w nieprzetłumaczonej mandze — więc fizyczne położenie dymka jest kolejnością wypowiedzi w rozmowie. Umieść odpowiedź nad linią, na którą odpowiada, a wymiana zdań będzie czytana wspak, niezależnie od tego, jak napisano scenariusz.

Niezawodny nawyk: umieść dymek pierwszego mówcy w górnym, wiodącym rogu kadru, a następnie schodź w dół i w poprzek. Jeśli dwie postacie muszą zmieniać się trzy razy, to zazwyczaj znak, że moment wymaga dwóch kadrów zamiast jednego.

Nigdy nie zasłaniaj twarzy

Najczęstszym błędem w liternictwie jest dymek umieszczony nad tym, co kadr ma pokazać — zazwyczaj twarzą, czasem ręką trzymającą nóż. Grafika i dialog konkurują o ten sam prostokąt, a liternik zawsze wygrywa, dlatego artysta musi zostawić miejsce podczas układania, a nie po nim.

Praktyczna wersja: podczas szkicowania kadru narysuj kształty dymków jako puste plamy, zanim narysujesz postacie. Jeśli kompozycja nadal działa z zablokowanymi plamami, liternictwo będzie pasować. Do tego właśnie służą miniatury.

Liczba słów to ograniczenie formatu, nie wybór stylu

Komiksy drukowane tolerują długie dymki, ponieważ strona jest fizycznie duża, a oko czytelnika może odpocząć. Telefon nie. W webtoonie z pionowym przewijaniem, około 8–15 słów na dymek to limit, zanim tekst albo skurczy się poniżej komfortowego rozmiaru do czytania, albo dymek pochłonie kadr. Strony drukowane rozciągają się do około 25 słów, a 25 to już dużo.

Kiedy linia się nie mieści, poprawki w kolejności preferencji to: skróć ją, podziel na dwa dymki połączone wąską szyjką lub przenieś ekspozycję do ramki z podpisem. Zmniejszanie czcionki nie znajduje się na liście.

Kształt niesie ton

Sam obrys jest informacją. Gładki owal to neutralny głos mówiący. Ząbkowany, kolczasty obrys to krzyk lub głos przez radio. Chwiejna, cienka linia to szept lub umierająca postać. Prostokątny dymek o ostrych krawędziach zazwyczaj odczytywany jest jako mechaniczny lub elektroniczny. Czytelnicy uczą się tych konwencji bez nauki, co oznacza, że przypadkowe złamanie jednej z nich jest odczytywane jako błąd, a nie wybór.

Jedynym elementem, który nigdy nie jest dekoracyjny, jest ogonek — to jedyna rzecz w kadrze, która wskazuje mówcę.