Josei

Dlaczego Zachód wciąż nazywa to shojo

Złożyły się na to cztery rzeczy:

1. Angielskie układanie na półkach sortuje według płci odbiorcy, nie wieku. Księgarnia, która ma jedną kategorię „manga dla dziewcząt”, umieści w niej historię rozwodu trzydziestoletniej architektki.
2. Artyści się pokrywają. Wielu twórców josei zaczynało w magazynach shojo i przeniosło styl rysowania, więc strony wyglądają znajomo, nawet jeśli treść jest inna.
3. Nazwa wydawnictwa była niewidoczna. Bardzo niewiele magazynów josei — Feel Young, Kiss, Cocohana, You — było kiedykolwiek znanych angielskim czytelnikom, więc jedyny sygnał, który faktycznie definiuje tę kategorię, nigdy się nie przebił.
4. Marketing anime to spłaszczył. Nodame Cantabile i Princess Jellyfish ukazywały się w Kiss, magazynie josei, a obie były sprzedawane za granicą po prostu jako komedie romantyczne.

Warto poprawnie używać tej etykiety, ponieważ przewiduje ona kształt historii, a czytelnicy, którzy sięgają po josei, spodziewając się shojo, są zazwyczaj rozczarowani niewłaściwą rzeczą.

Co faktycznie różni się na stronie

Romans zaczyna się tam, gdzie kończy się shojo. Typowa fabuła shojo zazwyczaj prowadzi do wyznania. Fabuła josei częściej zaczyna się od już istniejącego związku i pyta, ile to kosztuje: zmiana kariery, były partner, który wciąż jest w pobliżu, wspólna umowa najmu, dziecko.

Pieniądze są na stronie. Czynsz, pensja, awans, który dostał ktoś inny. Presja ekonomiczna jest standardowym motorem w josei w sposób, w jaki prawie nigdy nie jest w shonen, gdzie zasoby są abstrakcyjne.

Twarze są rysowane bliżej obserwacji. Oczy są mniejsze, proporcje bardziej dorosłe, wiek czytelny. Shojo celowo idealizuje; josei przeważnie tego nie robi, a zdradza to w złej pastiszu dorosła postać narysowana z twarzą szesnastolatka.

Częsta jest narracja retrospektywna w pierwszej osobie — starszy głos spoglądający wstecz na rysowaną scenę, umieszczony w swobodnym tekście lub ramce z podpisem, komentujący, a nie relacjonujący.

W kontraście do seinen

Seinen to odpowiednik dla dorosłych mężczyzn, i szczerze mówiąc, te dwie kategorie są bliskie: obie dopuszczają dwuznaczność, obie dopuszczają porażkę. Różnica polega na umiejscowieniu konfliktu. Seinen częściej umieszcza go w instytucjach i pracy; josei częściej umieszcza go w związkach i gospodarstwie domowym, a pracę traktuje jako coś, co na nie naciska. Żadna z tych zasad nie jest prawem — wiele josei to dramaty biurowe — ale nacisk jest realny i to jest powód, dla którego ten sam pomysł czyta się inaczej w Morning niż w Feel Young.