Flatting

Waar de flats-laag voor dient

Flats zijn geen eerste poging tot kleuren. Ze zijn een selectietool die eruitziet als kleuren. Elk afzonderlijk gebied — deze mouw, dat haar, die muur — krijgt zijn eigen vlakke, harde, volledig dekkende gebied. Zodra dat bestaat, kan een colorist met de toverstaf op elk gebied klikken en onmiddellijk een perfecte selectie hebben om binnen te schaduwen, voor de rest van het boek.

Dit is waarom de flats zelf vaak schreeuwerig zijn. Sommige studio’s flatten in opzettelijk afzichtelijke, maximaal onderscheidende tinten, zodat aangrenzende gebieden nooit verward kunnen worden, en kleuren daarna de hele laag in één keer opnieuw in.

Twee eigenschappen zijn niet onderhandelbaar:

• Geen anti-aliasing. Zachte randen betekenen dat de toverstafselectie lekt of een halo achterlaat. Flats worden getekend met een harde tool, gealiased.
• Geen gaten. Elke pixel onder de tekening behoort tot precies één flat. Een enkele ongevulde pixel tussen twee gebieden is een potentieel lek.

Waarom studio’s het opsplitsen

Flatting is traag, volledig mechanisch en vereist geen enkel kleurgevoel. Rendering is snel, creatief en vereist een ervaren oog. Door ze te scheiden, besteedt de dure colorist nooit drie uur aan het omtrekken van haar, en — omdat flatting niets van de renderingfase nodig heeft — kunnen meerdere pagina’s parallel worden geflat terwijl eerdere pagina’s worden gerenderd.

Het is een echte instaproute in de industrie: flatting is vaak de eerste betaalde stripbaan die iemand krijgt, en het leert enorm veel over hoe inking is opgebouwd, omdat je precies ziet waar elke contour niet sluit.

Sneller flatten

1. Sluit eerst de line-art. Gaten dichten is een inking-verantwoordelijkheid. Als er gaten zijn, patch ze dan op een aparte laag boven de inks in plaats van de tekening te bewerken.
2. Werk onder de line-art, op een laag erachter, zodat de inkt bovenaan scherp blijft.
3. Lasso, dan vullen. Voor haar en complexe vormen is de polygonale lasso sneller dan de toverstaf achterna jagen; vul binnen de selectie en maak de rand één keer schoon.
4. Vergroot elke vulling met 1–2 px onder de line-art. Precies tot de rand vullen laat witte franjes achter wanneer de inktlaag later wordt verdund of de afbeelding wordt geschaald.
5. Flat het grootste gebied als laatste en vul eenvoudigweg alles wat overblijft — de achtergrond is meestal wat overblijft.

Wanneer je het kunt overslaan

Bij een soloproject met zachte, schilderachtige rendering en geen harde gebiedsgrenzen, levert flatting weinig op. Het betaalt zichzelf terug wanneer er een team is, wanneer dezelfde personages in veel panels terugkeren met een vast palet, of wanneer het werk langdurig kleurwerk is — een webtoon-serie met wekelijkse afleveringen is precies het geval waarvoor flatting is uitgevonden.