Josei

Waarom het Westen het shojo blijft noemen

Vier dingen kwamen samen:

1. Engelse indeling sorteert op gender van het publiek, niet op leeftijd. Een boekhandel die één categorie “meisjesmanga” heeft, zal er een echtscheidingsverhaal van een dertigjarige architect in plaatsen.
2. De artiesten overlappen. Veel josei-makers begonnen in shojo-tijdschriften en namen de tekenstijl mee, dus de pagina’s zien er bekend uit, zelfs als de inhoud dat niet is.
3. De imprint was onzichtbaar. Zeer weinig josei-tijdschriften — Feel Young, Kiss, Cocohana, You — waren ooit bekend bij Engelse lezers, dus het enige signaal dat de demografie daadwerkelijk definieert, is nooit overgekomen.
4. Anime-marketing heeft het afgevlakt. Nodame Cantabile en Princess Jellyfish verschenen beide in Kiss, een josei-tijdschrift, en werden beide in het buitenland verkocht als simpele romantische komedies.

Het label is de moeite waard om goed te krijgen, omdat het de vorm van het verhaal voorspelt, en lezers die josei oppakken en shojo verwachten, zijn meestal teleurgesteld door het verkeerde.

Wat er daadwerkelijk anders is op de pagina

De romantiek begint waar die van shojo eindigt. Een shojo-verhaallijn loopt typisch tot de bekentenis. Een josei-verhaallijn begint vaker met een relatie die al bestaat en vraagt wat die kost: een carrièrestap, een ex die nog steeds in de buurt is, een gedeelde huur, een kind.

Geld staat op de pagina. Huur, salaris, een promotie die iemand anders kreeg. Economische druk is een standaardmotor in josei op een manier die het bijna nooit is in shonen, waar middelen abstract zijn.

Gezichten worden dichter bij observatie getekend. Ogen zijn kleiner, proporties volwassener, leeftijden leesbaar. Shojo idealiseert bewust; josei doet dat meestal niet, en het teken in een slechte pastiche is een volwassen personage getekend met het gezicht van een zestienjarige.

Retrospectieve vertelling in de eerste persoon is gebruikelijk — een oudere stem die terugkijkt op de getekende scène, geplaatst in vrij zwevende tekst of een bijschriftkader, meer commentaar gevend dan rapporterend.

Tegen seinen

Seinen is de tegenhanger voor volwassen mannen, en eerlijk gezegd liggen de twee dicht bij elkaar: beide laten ambiguïteit toe, beide laten falen toe. Het werkverschil is waar het conflict zich bevindt. Seinen plaatst het vaker in instituties en werk; josei plaatst het vaker in relaties en het huishouden, en behandelt een baan als datgene wat daarop drukt. Geen van beide regels is een wet — veel josei is een werkplekdrama — maar de nadruk is reëel, en dat is de reden waarom hetzelfde uitgangspunt anders leest in Morning dan in Feel Young.