Scenariusz (komiksu)

Co faktycznie zawiera scenariusz

Nie ma jednego formatu branżowego, ale robocze scenariusze zawierają te same elementy:

• Numer strony, a następnie numer kadru w jej obrębie. Strona jest prawdziwą jednostką, ponieważ podział strony i przewracanie strony mają charakter strukturalny.
• Opis kadru — co widzi czytelnik. Rozmiar ujęcia, kto się w nim znajduje, co robią, co zmieniło się od ostatniego kadru.
• Dialogi, przypisane do imienia postaci, w kolejności czytania.
• Dymki narracyjne i SFX (efekty dźwiękowe), oznaczone jako takie, aby liternik wiedział, co jest czym.
• Czasami notatki dotyczące ujęcia: niski kąt, zbliżenie na dłonie, ujęcie wprowadzające.

Opis, którego nie da się narysować, nie jest opisem. „Ona zdaje sobie sprawę, że on ją okłamywał przez lata” to myśl; „jej ręka zatrzymuje się w połowie drogi do filiżanki” to kadr. Test polega na tym, czy artysta, który nie czytał zarysu, mógłby narysować to tylko na podstawie akapitu.

Scenariusz pełny a metoda Marvela

Scenariusz pełny określa każdy kadr przed rozpoczęciem rysowania. Scenarzysta decyduje, ile kadrów znajduje się na stronie czwartej i co każdy z nich przedstawia; artysta rysuje zgodnie z tym. Jest to domyślne dla większości zachodnich komiksów i sprawdza się, gdy scenarzysta i artysta nie są w tym samym pomieszczeniu — co zdarza się prawie zawsze. Przenosi to również całe ryzyko strukturalne na scenarzystę, który musi liczyć kadry bez ich rysowania.

Metoda Marvela przekazuje artyście prozę streszczającą numer — czasami stronę, czasami akapit — i pozwala mu samodzielnie podzielić ją na kadry i nadać tempo. Scenarzysta następnie pisze dialogi do gotowych ołówków. Daje to lepiej dopracowaną sztukę, ponieważ osoba, która rozumie stronę, projektuje stronę, i powoduje problemy z ciągłością, ponieważ nikt nie policzył, czy fabuła pasuje. Stan Lee i biuro Marvela z lat 60. używali jej, aby dostarczyć znacznie więcej stron, niż pozwalał na to pełny scenariusz.

Większość dzisiejszych współprac to coś pośredniego: scenariusz, który określa punkty zwrotne i dialogi, ale wyraźnie pozwala artyście na ponowne dzielenie kadrów. Powiedz, którą metodę stosujesz, zanim zaczniesz pierwszą stronę, ponieważ te dwie metody różnią się co do tego, kto odpowiada za tempo.

Miejsce scenariusza w procesie

Po arkuszu rytmu i przed miniaturowymi szkicami. Pisanie scenariusza bez arkusza rytmu oznacza odkrycie na osiemnastej stronie, że drugi akt nie ma zwrotu akcji; tworzenie miniaturowych szkiców bez scenariusza oznacza rysowanie otworów w kształcie dialogów i nadzieję, że słowa do nich pasują.

Dwa nawyki, które natychmiast się opłacają:

1. Policz swoje kadry na stronę. Pięć lub sześć jest wygodne dla standardowej strony; dziewięć to gęsta siatka i wymaga krótkich linii; trzy to wolne tempo i musi być uzasadnione.
2. Napisz dialogi ostatecznej długości. Scenariusze rutynowo zawierają linie o długości 40 słów, które trafiają do liternika jako dymek zakrywający połowę kadru. Około 25 słów na dymek do druku, 8–15 na telefon.

W przypadku komiksu z przewijaniem pionowym zastąp „stronę” „odcinkiem” i numeruj kadry po kolei — przewracanie strony nie istnieje, a scenariusz zorganizowany wokół niego zaplanuje punkty zwrotne, których format nie może dostarczyć.