Verticaal scrollen

Eén kolom, één richting

Een printpagina is als geheel opgebouwd: de lezer neemt de lay-out in zich op voordat hij een enkel paneel leest, wat onregelmatige rasters, diagonale leesrichtingen en dubbele pagina’s mogelijk maakt. Niets daarvan overleeft een telefoon. Bij verticaal scrollen ziet de lezer ongeveer één paneel tegelijk, in een vaste volgorde, en kan hij niet zien wat er komt. Elk ambachtelijk verschil vloeit daaruit voort.

Het canvas en de cijfers

De werkstandaard is 800 px brede artwork, meestal getekend op 1600 px en verkleind, met een hoogte die in wezen onbeperkt is. Platforms nemen de aflevering als een stapel afbeeldingssegmenten — gewoonlijk 800 × 1280 px, en de meeste hosts weigeren enkele afbeeldingen die hoger zijn dan ongeveer 2000 px of groter dan een paar megabytes. Snijd op een goot, nooit door een gezicht of een bubbel: de naad tussen segmenten kan op sommige apparaten als een haarlijn zichtbaar zijn.

Ga uit van een viewport van ongeveer 800 × 1400 px hoog. Dat is je echte kader, en dat is het eerste wat je moet controleren bij een lay-out.

Panelen zijn breed, niet hoog

Een paneel dat hoger is dan de viewport wordt door het scherm in tweeën gesneden en de lezer ziet het nooit helemaal. De meeste webtoonpanelen zijn daarom breder dan ze hoog zijn. Wanneer je echt hoogte nodig hebt — een toren, een val, een onthulling van het hele lichaam — is dat een opzettelijk effect: de lezer scrollt door de afbeelding heen, ontdekt deze in stroken, en het moet worden gebruikt voor de shot die die behandeling verdient.

Lege ruimte is het tempomiddel

In print is een goot een paar millimeter. Hier zijn het schermen. Een onthulling wordt voorbereid door er 600–1500 px effen kleur of textuur voor te laten, zodat de lezer door niets scrollt, en het niets is de spanning. Komedie werkt op dezelfde manier in het klein: een korte pauze, dan het punchline-paneel alleen op een verder leeg scherm.

Twee regels die daaruit volgen:

• Plaats een ontknoping nooit direct onder de opzet. Ze zullen samen op het scherm staan en de verrassing is verdwenen voordat het gelezen wordt.
• Eindig een aflevering met het cliffhanger-paneel geïsoleerd, voorafgegaan door een lange pauze. Dat laatste scherm bepaalt of iemand volgende week terugkomt.

Wat het je kost

Je verliest het omslaan van de pagina, de dubbele pagina en de lay-out als compositie. Je verliest ook de mogelijkheid om het oog van een lezer te laten dwalen — de leesvolgorde is nu absoluut. In ruil daarvoor krijg je precieze controle over de timing, daarom past het formaat bij melodrama, langzame onthullingen en cliffhangers, en daarom voelt het verkeerd aan voor dichte ensemble-scènes met zes pratende mensen.