Script

Wat een script precies bevat

Er is geen enkel industrieel formaat, maar werkscripts komen overeen in de volgende elementen:

• Paginanummer, daarna paneelnummer daarbinnen. De pagina is de echte eenheid, omdat de pagina-einde en de paginawissel structureel zijn.
• Paneelbeschrijving — wat de lezer ziet. Shotgrootte, wie erin zit, wat ze doen, wat er veranderd is sinds het laatste paneel.
• Dialoog, toegeschreven aan de naam van het personage, in leesvolgorde.
• Bijschriften en SFX, als zodanig gemarkeerd zodat de letteraar weet wat wat is.
• Af en toe shotnotities: lage hoek, close-up van handen, establishing shot.

Een beschrijving die niet getekend kan worden, is geen beschrijving. “Ze realiseert zich dat hij al jaren tegen haar liegt” is een gedachte; “haar hand stopt halverwege de kop” is een paneel. De test is of een artiest die de synopsis niet heeft gelezen, het alleen op basis van de paragraaf zou kunnen tekenen.

Volledig script versus de Marvel-methode

Een volledig script specificeert elk paneel voordat het tekenwerk begint. De schrijver beslist hoeveel panelen er op pagina vier staan en wat elk paneel toont; de artiest tekent ernaar. Dit is de standaard voor de meeste Westerse strips, en het werkt wanneer schrijver en artiest niet in dezelfde ruimte zijn — wat bijna altijd het geval is. Het legt ook alle structurele risico’s bij de schrijver, die panelen moet tellen zonder ze te tekenen.

De Marvel-methode geeft de artiest een prozatekst van het nummer — soms een pagina, soms een paragraaf — en laat hen het in panelen verdelen en zelf het tempo bepalen. De schrijver schrijft vervolgens de dialoog op de voltooide potloodschetsen. Dit levert beter getekend werk op, omdat de persoon die de pagina begrijpt, de pagina ontwerpt, en het kan continuïteitsproblemen veroorzaken, omdat niemand heeft geteld of het plot past. Stan Lee en het Marvel-kantoor uit de jaren 60 gebruikten het om veel meer pagina’s te produceren dan een workflow met een volledig script toeliet.

De meeste samenwerkingen vandaag de dag zitten er ergens tussenin: een script dat beats en dialoog specificeert, maar de artiest expliciet toestaat panelen opnieuw te verdelen. Zeg welke methode je gebruikt voordat de eerste pagina begint, want de twee methoden verschillen over wie het tempo bepaalt.

Waar het script in het proces past

Na de beat sheet en vóór de thumbnails. Een script schrijven zonder beat sheet betekent op pagina achttien ontdekken dat de tweede akte geen keerpunt heeft; thumbnailen zonder script betekent dialoogvormige gaten tekenen en hopen dat woorden erin passen.

Twee gewoonten die onmiddellijk vruchten afwerpen:

1. Tel je panelen per pagina. Vijf of zes is comfortabel voor een standaardpagina; negen is een dicht raster en vereist korte regels; drie is langzaam en moet het waard zijn.
2. Schrijf de dialoog op de uiteindelijke lengte. Scripts bevatten routinematig regels van 40 woorden lang die bij het letteren als een tekstballon de helft van het paneel bedekken. Ongeveer 25 woorden per tekstballon voor print, 8–15 voor een telefoon.

Voor een vertical-scroll strip vervang je “pagina” door “aflevering” en nummer je de panelen doorlopend — de paginawissel bestaat niet, en een script dat hieromheen is georganiseerd, zal beats plannen die het formaat niet kan leveren.