Flatting
Flatting คือขั้นตอนการลงสีที่เติมสีพื้นเรียบในแต่ละส่วนของช่องการ์ตูนโดยไม่มีการไล่เฉด เพื่อให้การลงสีขั้นต่อไปสามารถเลือกพื้นที่ใดก็ได้ในคลิกเดียว ผลลัพธ์คือเลเยอร์ flats ที่ใช้เป็น selection mask
เลเยอร์ flats มีไว้เพื่ออะไร
Flats ไม่ใช่การลงสีครั้งแรก แต่เป็น เครื่องมือเลือกที่ดูเหมือนสี ทุกส่วนที่แยกจากกัน — แขนเสื้อนี้ ผมนั้น กำแพงนั้น — จะได้รับพื้นที่สีเรียบ ขอบคม ทึบแสงของตัวเอง เมื่อมีแล้ว นักลงสีสามารถคลิกส่วนใดก็ได้ด้วยไม้กายสิทธิ์ และได้ selection ที่สมบูรณ์แบบเพื่อลงเงาภายใน สำหรับหนังสือที่เหลือ
นี่คือเหตุผลที่ flats มักจะมีสีฉูดฉาด สตูดิโอบางแห่งลงสี flats ด้วยสีที่น่าเกลียดอย่างจงใจ และแตกต่างกันมากที่สุด เพื่อไม่ให้ส่วนที่อยู่ติดกันสับสน จากนั้นจึงลงสีเลเยอร์ทั้งหมดใหม่ในครั้งเดียว
คุณสมบัติสองประการที่ไม่สามารถต่อรองได้:
- ไม่มี anti-aliasing ขอบที่นุ่มนวลหมายความว่าการเลือกด้วยไม้กายสิทธิ์จะรั่วไหลหรือทิ้งรัศมี Flats วาดด้วยเครื่องมือขอบคมแบบ aliased
- ไม่มีช่องว่าง ทุกพิกเซลภายใต้ภาพศิลป์เป็นของ flat เพียงหนึ่งเดียว พิกเซลที่ไม่ได้เติมเพียงพิกเซลเดียวระหว่างสองส่วนคือการรั่วไหลที่รอเกิดขึ้น
ทำไมสตูดิโอถึงแยกงานนี้ออกไป
Flatting เป็นงานที่ช้า เป็นกลไกทั้งหมด และไม่ต้องการการตัดสินใจเรื่องสีเลย การลงสีเป็นงานที่รวดเร็ว สร้างสรรค์ และต้องใช้สายตาที่มีประสบการณ์ การแยกงานเหล่านี้หมายความว่านักลงสีที่มีค่าใช้จ่ายสูงจะไม่ต้องเสียเวลาสามชั่วโมงในการ lasso ผม และเนื่องจาก flatting ไม่ต้องการอะไรจากขั้นตอนการลงสี จึงสามารถลงสี flats หลายหน้าพร้อมกันได้ในขณะที่หน้าก่อนหน้านี้กำลังถูกลงสี
นี่เป็นเส้นทางเข้าสู่อุตสาหกรรมที่แท้จริง: flatting มักเป็นงานคอมิกส์ที่ได้รับค่าจ้างครั้งแรกที่ใครบางคนได้รับ และสอนอะไรมากมายเกี่ยวกับวิธีการสร้าง inking เพราะคุณจะเห็นว่าเส้นขอบแต่ละเส้นไม่ปิดที่ไหน
ทำงานให้เร็วขึ้น
- ปิดเส้นก่อน การปิดช่องว่างเป็นความรับผิดชอบของ inking หากมีรู ให้ปะบนเลเยอร์แยกต่างหากเหนือเส้น แทนที่จะแก้ไขภาพศิลป์
- ทำงานใต้เส้น บนเลเยอร์ที่อยู่ด้านหลัง เพื่อให้เส้นยังคงคมชัดอยู่ด้านบน
- Lasso แล้วเติม สำหรับผมและรูปทรงที่ซับซ้อน การใช้ polygonal lasso เร็วกว่าการไล่ตามไม้กายสิทธิ์; เติมภายใน selection และทำความสะอาดขอบเขตครั้งเดียว
- ขยายทุกการเติม 1–2 px ใต้เส้น การเติมให้พอดีกับขอบจะทิ้งขอบสีขาวเมื่อเลเยอร์เส้นถูกทำให้บางลงในภายหลังหรือเมื่อภาพถูกปรับขนาด
- ลงสี flat พื้นที่ที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับสุดท้าย และเพียงแค่เติมทุกสิ่งที่เหลืออยู่ — พื้นหลังมักจะเป็นสิ่งที่เหลืออยู่
เมื่อคุณสามารถข้ามได้
ในโปรเจกต์เดี่ยวที่มีการลงสีแบบนุ่มนวลเหมือนภาพวาด และไม่มีขอบเขตพื้นที่ที่แข็ง Flats มีประโยชน์น้อย พวกมันจะคุ้มค่าเมื่อมีทีม เมื่อตัวละครเดิมๆ ปรากฏซ้ำๆ ในหลาย panels ด้วยจานสีที่กำหนด หรือเมื่องานเป็นการ์ตูนสีขนาดยาว — ซีรีส์เว็บตูนที่มีตอนรายสัปดาห์คือกรณีที่ flatting ถูกคิดค้นขึ้นมาโดยเฉพาะ
คำที่เกี่ยวข้อง
- การตัดเส้น การตัดเส้นคือขั้นตอนที่นำภาพร่างดินสอของคอมิกมาวาดซ้ำด้วยเส้นหมึกถาวรสีดำ ผู้วาดเส้นจะตัดสินใจว่าขอบใดควรเป็นเส้น ความหนาของแต่ละเส้น และส่วนใดควรเติมสีดำทึบ ซึ่งเป็นทางเลือกที่ทำให้หน้ากระดาษมีความลึกและคอนทราสต์
- น้ำหนักเส้น น้ำหนักเส้นคือความหนาของเส้นที่วาด ซึ่งปรับเปลี่ยนอย่างจงใจในงานศิลปะ เส้นหนาจะดูเหมือนพุ่งเข้าหาผู้ชมและอ่านได้ว่าเป็นเงาหรือหนัก ส่วนเส้นบางจะถอยห่างออกไปและอ่านได้ว่าเป็นแสงหรือละเอียดอ่อน ซึ่งเป็นวิธีที่ลายเส้นแบนๆ สื่อถึงความลึกได้
- ช่อง (Panel) ช่องคือภาพเดี่ยวที่มีกรอบในคอมิก แสดงช่วงเวลาหนึ่งของเรื่อง ขอบของช่องบอกจุดสิ้นสุดของช่วงเวลานั้น ขนาดของช่องควบคุมระยะเวลาที่ผู้อ่านใช้ และลำดับของช่องคือลำดับของเวลา
- สกรีนโทน (Screentone) สกรีนโทนคือแผ่นลายจุด เส้น หรือการไล่ระดับสีที่พิมพ์ไว้ล่วงหน้า ใช้กับงานศิลปะการ์ตูนขาวดำเพื่อสร้างค่าสีเทา เดิมเป็นฟิล์มกาวที่ตัดด้วยใบมีดและขัดเงา ปัจจุบันเกือบทั้งหมดใช้แบบดิจิทัลเป็นเลเยอร์โทน