คำเลียนเสียงธรรมชาติ

อุปกรณ์ ไม่ใช่ภาพวาด

คำเลียนเสียงธรรมชาติเป็นคุณสมบัติของภาษา คำว่า Crash, thud และ hiss เป็นคำเลียนเสียงธรรมชาติไม่ว่าจะปรากฏในการ์ตูน นวนิยาย หรือการสนทนา สิ่งที่นักจัดตัวอักษรวาดลงบนหน้ากระดาษ — คำที่มีรูปร่าง สีสัน ระเบิดข้ามสามช่อง — คือเลเยอร์ SFX ซึ่งเป็นส่วนประกอบของการผลิตที่มีขั้นตอนการทำงานของตัวเอง ทั้งสองคำนี้ใช้แทนกันได้และไม่เสียหายอะไรในการพูดคุยทั่วไป แต่เป็นคนละประเภทกัน: คำเลียนเสียงธรรมชาติคือสิ่งที่คำนั้นเป็น SFX คือสิ่งที่หน้ากระดาษมีอยู่

ภาษาญี่ปุ่นมีคำเหล่านี้มากกว่ามาก และทำงานได้มากกว่า

คำเลียนเสียงธรรมชาติในภาษาอังกฤษมีจำนวนน้อย ส่วนใหญ่เป็นชุดคำที่ตายตัว ครอบคลุมการกระแทกและเสียงรบกวน ภาษาญี่ปุ่นแบ่งพื้นที่ออกเป็นอย่างน้อยสองประเภท และประเภทที่สองไม่มีคู่ในภาษาอังกฤษ:

• 擬音語 (giongo) — คำสำหรับเสียงจริง ドキドキ doki-doki เสียงหัวใจเต้น กะชาน ガシャン gashan เสียงของบางสิ่งแตกหัก
• 擬態語 (gitaigo) — คำสำหรับสภาวะ พื้นผิว และลักษณะท่าทางที่ไม่มีเสียงเลย คิระคิระ キラキラ kira-kira พื้นผิวที่ระยิบระยับ จิโรจิโร じろじろ jiro-jiro การจ้องมองอย่างหยาบคาย ฟุวะฟุวะ ふわふわ fuwa-fuwa นุ่มและลอย

กรณีที่ชัดเจนที่สุดคือ ชิอิน しーん shiin: คำเสียงที่เป็นตัวอักษรสำหรับความเงียบ ช่องมังงะสามารถใส่ความเงียบลงบนภาพได้โดยตรง และผู้อ่านจะได้ยินห้องเงียบลง ภาษาอังกฤษไม่มีคำสำหรับสิ่งนั้นและไม่เคยพัฒนาพฤติกรรมนี้ ดังนั้นนักแปลจึงใช้ silence… ในตัวเอียง คำบรรยาย หรือไม่มีอะไรเลย

คลังคำนี้มีขนาดใหญ่ มีการใช้งานและเป็นชีวิตประจำวัน — ผู้พูดภาษาญี่ปุ่นสร้างคำใหม่ๆ ขึ้นมา — ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมมังงะจึงพึ่งพามันมาก กิตาอิโกะเพียงคำเดียวในช่องสามารถสื่อถึงอารมณ์ พื้นผิว และจังหวะที่ภาษาอังกฤษจะต้องใช้คำบรรยายเพื่ออธิบาย

สิ่งที่ผิดพลาดในการแปล

สามสิ่งนี้เกิดขึ้นเป็นประจำ:

1. ไม่มีคำที่เทียบเท่า Kira-kira ไม่ใช่ “sparkle”; sparkle คือสิ่งที่เกิดขึ้น kira-kira คือความรู้สึกของการเป็นประกาย การแปลส่วนใหญ่จะสูญเสียระดับภาษาไป
2. คำนี้เป็นส่วนหนึ่งของงานศิลปะ SFX ภาษาญี่ปุ่นมักจะวาดด้วยมือลงในช่อง ดังนั้นการแทนที่หมายถึงการลบและวาดภาพศิลปะที่อยู่ข้างใต้ใหม่ — ดู SFX สำหรับวิธีการจัดการจริงๆ
3. ความยาวและทิศทางขัดแย้งกับการจัดวาง คาตาคานะแนวตั้งที่วิ่งลงมาในช่องสูงไม่สามารถกลายเป็นภาษาอังกฤษแนวนอนขนาดเดียวกันได้หากไม่มีการออกแบบพื้นที่ใหม่

การเขียนด้วยตัวเอง

ความเฉพาะเจาะจงดีกว่าปริมาณ Crunch และ snap บอกคุณถึงสิ่งที่แตกต่างกันเกี่ยวกับกระดูกที่หักเหมือนกัน; BOOM แทบไม่บอกอะไรเลย เลือกพยัญชนะสำหรับวัสดุ — เสียงระเบิดสำหรับการกระแทกที่แข็ง เสียงเสียดสีสำหรับก๊าซและของเหลว เสียงนาสิกสำหรับการก้องกังวาน — และให้รูปแบบที่วาดสื่อถึงขนาด เสียง tik ที่เล็กและวาดอย่างแน่นหนาทำให้รู้สึกไม่สบายใจมากกว่า BANG ขนาดใหญ่ เพราะขนาดบนหน้ากระดาษอ่านได้ว่าเป็นความดัง และเสียงที่เงียบในฉากที่ตึงเครียดคือการเลือก