มังงะ

ในภาษาญี่ปุ่น คำนี้เป็นคำธรรมดามาก

漫画 (มังงะ) หมายถึง “การ์ตูน” – การ์ตูนทุกประเภท ตินตินก็คือมังงะ พีนัทส์ก็คือมังงะ ความหมายแคบๆ ในภาษาอังกฤษที่ว่า “การ์ตูนจากญี่ปุ่น” เป็นคำยืมที่ผู้อ่านชาวญี่ปุ่นไม่ได้ใช้ และนี่คือเหตุผลที่ผู้อ่านชาวญี่ปุ่นที่ค้นหาการ์ตูนเกาหลีจะพิมพ์ マンファ หรือ 韓国漫画 แทนที่จะพยายามระบุว่า “มังงะ” ความแตกต่างที่ภาษาอังกฤษสร้างขึ้นด้วยสามคำที่แตกต่างกัน ภาษาญี่ปุ่นสร้างขึ้นด้วยคำเดียวและชื่อประเทศ

อ่านจากขวาไปซ้าย และทำไมคุณไม่ควรกลับด้าน

หน้ามังงะเริ่มต้นที่มุมขวาบนและสิ้นสุดที่มุมซ้ายล่าง ช่องภาพจะเรียงไปในทิศทางนั้น ช่องคำพูด ภายในช่องภาพก็เรียงไปในทิศทางนั้น และหนังสือจะเปิดจากสิ่งที่ผู้อ่านภาษาอังกฤษเรียกว่าด้านหลัง ฉบับภาษาอังกฤษมักจะถูกกลับด้านจนกระทั่งปลายทศวรรษ 1990; สำนักพิมพ์หยุดทำเช่นนั้นเพราะการกลับด้านจะทำลายงานศิลปะ – นักดาบกลายเป็นคนถนัดซ้าย ป้ายที่พิมพ์อ่านกลับด้าน และ เอฟเฟกต์เสียง ที่วาดด้วยมือก็กลับด้านผิดทาง

บทเรียนที่นำไปใช้ได้จริงสำหรับทุกคนที่วาดเอง: เลือกทิศทางก่อนที่คุณจะร่างภาพ ไม่ใช่หลังจากนั้น ทิศทางการอ่านถูกฝังอยู่ในทุกช่องภาพ – ตัวละครหันหน้าไปทางไหน หมัดพุ่งไปทางไหน ผู้มาใหม่เข้ามาจากด้านใดของเฟรม คุณไม่สามารถกลับด้านได้ในภายหลัง

ขาวดำเป็นการตัดสินใจทางเศรษฐกิจ

ตอนรายสัปดาห์มีประมาณ 18–20 หน้าที่ผลิตภายในหนึ่งสัปดาห์โดยศิลปินหนึ่งคนกับทีมผู้ช่วยเล็กๆ การทำสีเต็มรูปแบบไม่สามารถทำได้ในอัตรานั้น ดังนั้นมังงะจึงสร้างงานฝีมือแบบโทนสีเทาแทน: สกรีนโทน สำหรับพื้นผิวและโทนสี การใช้ น้ำหนักเส้น ที่หลากหลายเพื่อสร้างความลึก และ เส้นความเร็ว สำหรับการเคลื่อนไหว มานฮวาสามารถเป็นสีเต็มรูปแบบได้เพราะสตูดิโอเว็บตูนจะแบ่งงานเส้น สี และพื้นหลังให้กับคนหลายคน และส่งตอนหนึ่งตอนต่อสัปดาห์ ไม่ใช่ยี่สิบหน้า

นิตยสารก่อน เล่มรวมทีหลัง

ซีรีส์จะตีพิมพ์ในนิตยสารรวมเล่มรายสัปดาห์หรือรายเดือน เช่น Shonen Jump, Afternoon, Nakayoshi และจะถูกรวบรวมเป็นฉบับรวมเล่ม (tankobon) ในภายหลัง นิตยสารเป็นเหมือนการสำรวจ: การตอบรับจากผู้อ่านจะเป็นตัวตัดสินว่าซีรีส์จะดำเนินต่อไปหรือไม่ นั่นคือเหตุผลที่แท้จริงที่ตอนมังงะจบลงด้วยการทิ้งปมอย่างมีวินัย ปมไม่ใช่ลักษณะเฉพาะทางสไตล์ แต่เป็นวิธีที่ซีรีส์จะคงอยู่ต่อไปได้

มังงะ มานฮวา มานฮวา (manhua)

ทั้งสามคำนี้เป็นตัวอักษรสองตัวเดียวกัน (漫畫) ที่อ่านในภาษาญี่ปุ่น เกาหลี และจีน ดังนั้นคำจำกัดความของคำนั้นเองจึงไม่สามารถแยกความแตกต่างได้ ในภาษาอังกฤษ คำเหล่านี้ได้กลายเป็นคำย่อสำหรับประเพณีการตีพิมพ์สามแบบ:

• มังงะ (Manga) – ญี่ปุ่น, ขาวดำ, อ่านจากขวาไปซ้าย, หน้าจากนิตยสารที่รวบรวมเป็นเล่ม
• มานฮวา (Manhwa) – เกาหลี, สีเต็มรูปแบบ, อ่านจากซ้ายไปขวา, มักจะเป็นตอน เว็บตูน แบบเลื่อนแนวตั้ง
• มานฮวา (Manhua) – จีน, สีเต็มรูปแบบ, อ่านจากซ้ายไปขวา, เน้นแอปพลิเคชันเป็นหลัก

โชเน็นคือกลุ่มเป้าหมาย ไม่ใช่แนวเพลง

โชเน็น (Shonen), โชโจ (Shojo), เซเน็น (Seinen) และ โจเซย์ (Josei) เป็นชื่อที่ระบุกลุ่มผู้อ่านที่นิตยสารมุ่งเป้าไปที่ – เด็กผู้ชาย, เด็กผู้หญิง, ผู้ชายวัยผู้ใหญ่, ผู้หญิงวัยผู้ใหญ่ คำเหล่านี้อธิบายว่าซีรีส์ถูกตีพิมพ์ที่ไหน ไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นในเรื่อง ซีรีส์โชเน็นอาจเป็นเรื่องสยองขวัญ และซีรีส์โจเซย์อาจเป็นเรื่องตลก