แนวตั้งเลื่อน (Vertical scroll)

หนึ่งคอลัมน์ หนึ่งทิศทาง

หน้าสิ่งพิมพ์จะถูกจัดองค์ประกอบทั้งหมด: ผู้อ่านจะรับรู้เลย์เอาต์ก่อนที่จะอ่าน ช่องภาพ ใดๆ ซึ่งทำให้สามารถใช้ตารางที่ไม่สม่ำเสมอ ลำดับการอ่านแนวทแยง และหน้าคู่ได้ สิ่งเหล่านี้ไม่สามารถทำได้บนโทรศัพท์ ในรูปแบบแนวตั้งเลื่อน ผู้อ่านจะเห็นช่องภาพทีละช่องในลำดับที่กำหนด และไม่สามารถเห็นสิ่งที่กำลังจะมาถึง ความแตกต่างของงานฝีมือทั้งหมดเกิดจากสิ่งนี้

แคนวาสและตัวเลข

มาตรฐานการทำงานคือภาพขนาด 800 px กว้าง โดยปกติจะวาดที่ 1600 px แล้วย่อขนาดลง ความสูงแทบไม่จำกัด แพลตฟอร์มจะรับตอนเป็นชุดของภาพย่อย — โดยทั่วไปคือ 800 × 1280 px และโฮสต์ส่วนใหญ่จะปฏิเสธภาพเดี่ยวที่สูงกว่าประมาณ 2000 px หรือใหญ่กว่าไม่กี่เมกะไบต์ ควรแบ่งภาพที่ ช่องว่าง ไม่ใช่ผ่านใบหน้าหรือฟองคำพูด: รอยต่อระหว่างภาพย่อยอาจปรากฏเป็นเส้นบางๆ บนอุปกรณ์บางชนิด

สมมติว่ามีพื้นที่แสดงผลประมาณ 800 × 1400 px สูง นั่นคือกรอบจริงของคุณ และเป็นสิ่งแรกที่ต้องตรวจสอบเลย์เอาต์

ช่องภาพกว้าง ไม่สูง

ช่องภาพที่สูงกว่าพื้นที่แสดงผลจะถูกตัดครึ่งโดยหน้าจอ และผู้อ่านจะไม่มีวันเห็นทั้งภาพ ช่องภาพเว็บตูนส่วนใหญ่จึงกว้างกว่าสูง เมื่อคุณต้องการความสูงจริงๆ — หอคอย การตก การเปิดเผยร่างกายเต็มตัว — นั่นคือผลลัพธ์ที่ตั้งใจ: ผู้อ่านจะเลื่อน ผ่าน ภาพ ค้นพบมันเป็นส่วนๆ และควรใช้สำหรับการถ่ายภาพที่สมควรได้รับการปฏิบัติเช่นนั้น

ช่องว่างคือเครื่องมือกำหนดจังหวะ

ในการพิมพ์ ช่องว่างมีขนาดไม่กี่มิลลิเมตร แต่ที่นี่คือหลายหน้าจอ การเปิดเผยจะถูกจัดเตรียมโดยการเว้นพื้นที่สีเรียบหรือพื้นผิว 600–1500 px ก่อนหน้า เพื่อให้ผู้อ่านเลื่อนผ่านความว่างเปล่า และความว่างเปล่าคือความตึงเครียด เรื่องตลกก็ใช้หลักการเดียวกันในขนาดเล็ก: ช่องว่างสั้นๆ แล้วตามด้วยช่องภาพที่เป็นมุกตลกเพียงลำพังบนหน้าจอที่ว่างเปล่า

สองกฎที่ตามมา:

• อย่าใส่ผลลัพธ์ไว้ใต้การตั้งค่าโดยตรง พวกมันจะอยู่บนหน้าจอพร้อมกัน และความประหลาดใจจะหายไปก่อนที่จะอ่าน
• จบตอนด้วยช่องภาพที่เป็นจุดหักมุมที่แยกออกมา โดยมีช่องว่างยาวๆ นำหน้า หน้าจอสุดท้ายนั้นคือสิ่งที่ตัดสินว่าจะมีใครกลับมาในสัปดาห์หน้าหรือไม่

สิ่งที่คุณต้องเสียไป

คุณจะเสียการพลิกหน้า การจัดหน้าคู่ และเลย์เอาต์ที่เป็นองค์ประกอบ คุณยังเสียความสามารถในการปล่อยให้สายตาของผู้อ่านสำรวจ — ลำดับการอ่านเป็นสิ่งตายตัว ในทางกลับกัน คุณจะได้รับการควบคุมเวลาที่แม่นยำ ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมรูปแบบนี้จึงเหมาะกับละครน้ำเน่า การเปิดเผยช้าๆ และจุดหักมุม และทำไมจึงรู้สึกไม่เหมาะสมกับฉากรวมตัวที่ซับซ้อนซึ่งมีคนหกคนกำลังพูดคุยกัน