โจเซย์ (Josei)

ทำไมโลกตะวันตกถึงยังเรียกมันว่าโชโจ

มีสี่สิ่งที่เกิดขึ้นพร้อมกัน:

1. การจัดหมวดหมู่ในภาษาอังกฤษแบ่งตามเพศของผู้อ่าน ไม่ใช่ตามอายุ ร้านหนังสือที่มีหมวดหมู่ “มังงะสำหรับเด็กผู้หญิง” จะนำเรื่องราวการหย่าร้างของสถาปนิกวัยสามสิบปีไปไว้ในหมวดนั้น
2. นักวาดทับซ้อนกัน ผู้สร้างโจเซย์หลายคนเริ่มต้นในนิตยสารโชโจ และนำสไตล์การวาดมาใช้ด้วย ทำให้หน้าตาคุ้นเคยแม้เนื้อหาจะไม่ใช่ก็ตาม
3. สำนักพิมพ์ไม่เป็นที่รู้จัก นิตยสารโจเซย์น้อยมาก — Feel Young, Kiss, Cocohana, You — ที่เป็นที่รู้จักของผู้อ่านภาษาอังกฤษ ดังนั้นสัญญาณเดียวที่กำหนดกลุ่มประชากรเป้าหมายนี้จึงไม่เคยข้ามมา
4. การตลาดอนิเมะทำให้มันแบนราบ Nodame Cantabile และ Princess Jellyfish ทั้งสองเรื่องตีพิมพ์ใน Kiss ซึ่งเป็นนิตยสารโจเซย์ และทั้งสองเรื่องถูกขายในต่างประเทศในฐานะภาพยนตร์โรแมนติกคอมเมดี้เท่านั้น

การติดป้ายให้ถูกต้องนั้นสำคัญเพราะมันสามารถทำนายรูปแบบของเรื่องราวได้ และผู้อ่านที่หยิบโจเซย์ขึ้นมาโดยคาดหวังโชโจมักจะผิดหวังกับสิ่งที่ผิดไป

สิ่งที่แตกต่างกันจริงๆ ในหน้ากระดาษ

ความโรแมนติกเริ่มต้นขึ้นเมื่อโชโจจบลง เรื่องราวของโชโจมักจะดำเนินไปจนถึงการสารภาพรัก เรื่องราวของโจเซย์มักจะเริ่มต้นด้วยความสัมพันธ์ที่มีอยู่แล้วและถามว่ามันต้องแลกมาด้วยอะไรบ้าง: การเปลี่ยนอาชีพ อดีตคนรักที่ยังคงอยู่ สัญญาเช่าร่วมกัน ลูก

เรื่องเงินอยู่ในหน้ากระดาษ ค่าเช่า เงินเดือน การเลื่อนตำแหน่งที่คนอื่นได้ไป แรงกดดันทางเศรษฐกิจเป็นกลไกมาตรฐานในโจเซย์ในแบบที่แทบไม่เคยมีในโชเน็น ซึ่งทรัพยากรเป็นนามธรรม

ใบหน้าถูกวาดใกล้เคียงกับการสังเกตมากขึ้น ดวงตาเล็กลง สัดส่วนเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น อายุอ่านออก โชโจตั้งใจทำให้เป็นอุดมคติ; โจเซย์ส่วนใหญ่ไม่ได้ทำเช่นนั้น และจุดสังเกตในงานลอกเลียนแบบที่ไม่ดีคือตัวละครผู้ใหญ่ที่วาดด้วยใบหน้าของเด็กอายุสิบหกปี

การบรรยายย้อนหลังแบบบุคคลที่หนึ่งเป็นเรื่องปกติ — เสียงที่แก่กว่ามองย้อนกลับไปในฉากที่กำลังวาด โดยอยู่ในข้อความที่ลอยอยู่หรือกล่องคำบรรยาย โดยเป็นการแสดงความคิดเห็นมากกว่าการรายงาน

เปรียบเทียบกับเซเน็น

เซเน็น เป็นคู่ตรงข้ามสำหรับผู้ชายวัยผู้ใหญ่ และจริงๆ แล้วทั้งสองใกล้เคียงกัน: ทั้งคู่ยอมให้มีความคลุมเครือ ทั้งคู่ยอมให้มีความล้มเหลว ความแตกต่างที่สำคัญคือตำแหน่งของความขัดแย้ง เซเน็นมักจะวางไว้ในสถาบันและที่ทำงาน; โจเซย์มักจะวางไว้ในความสัมพันธ์และครัวเรือน และถือว่างานเป็นสิ่งที่กดดันสิ่งเหล่านั้น ไม่มีกฎใดเป็นกฎตายตัว — โจเซย์หลายเรื่องเป็นละครในที่ทำงาน — แต่การเน้นย้ำนั้นเป็นเรื่องจริง และเป็นเหตุผลที่เรื่องราวเดียวกันอ่านแตกต่างกันใน Morning กับใน Feel Young