โชโจ

สิ่งที่มันหมายถึงจริงๆ

โชโจคือครึ่งหนึ่งของกลุ่มนิตยสารตามอายุและเพศของญี่ปุ่นสำหรับเด็กผู้หญิง: Nakayoshi, Ribon, Hana to Yume, Bessatsu Margaret เช่นเดียวกับ โชเน็น มันเป็นส่วนแบ่งทางการตลาด ดังนั้นเนื้อหาจึงหลากหลาย — Fruits Basket เป็นเรื่องราวความบอบช้ำทางจิตใจของครอบครัว, Sailor Moon เป็นซีรีส์แอ็คชั่นสาวน้อยเวทมนตร์, Please Save Our Earth เป็นนิยายวิทยาศาสตร์ และโชโจสยองขวัญก็มีชั้นวางเป็นของตัวเอง

ภาษาการจัดหน้าที่คิดค้นขึ้น

นี่คือสิ่งสำคัญอย่างแท้จริงเกี่ยวกับโชโจ และเป็นส่วนที่ถ่ายทอดไปยังการ์ตูนประเภทอื่นๆ ทุกชนิด ตั้งแต่ทศวรรษ 1970 ศิลปินที่เกี่ยวข้องกับกลุ่ม Year 24 Group — Moto Hagio, Keiko Takemiya, Riyoko Ikeda และศิลปินร่วมสมัยของพวกเขา — ได้หยุดมองหน้ากระดาษเป็นตารางของช่วงเวลาต่างๆ และเริ่มมองว่าเป็นพื้นที่ทางอารมณ์เดียว

คำศัพท์ที่เกิดขึ้น:

• ช่องไร้ขอบ ช่วงเวลาที่ไม่มีกรอบไม่มีระยะเวลาที่แน่นอน ดังนั้นจึงอ่านเป็นความรู้สึกมากกว่าเป็นเหตุการณ์ตามลำดับ
• ตัวละครที่ล้น ร่องแบ่งช่อง ตัวละครที่ยืนข้ามหน้ากระดาษทั้งหมด โดยมีช่องเล็กๆ ที่มีกรอบวางทับอยู่บนตัวเธอ จะบอกคุณว่าหน้ากระดาษนี้เป็นของใครก่อนที่จะอ่านคำใดๆ
• การแบ่งหน้าแนวตั้ง และขอบ ช่อง แนวทแยงยาว ซึ่งทำให้ลำดับการอ่านเป็นเรื่องของการเน้นย้ำมากกว่าเป็นแถว
• บทพูดคนเดียวลอยๆ — ข้อความที่วางอยู่บนหน้ากระดาษโดยไม่มี กรอบคำบรรยาย และไม่มีหาง ดังนั้นความคิดและภาพจึงอยู่ในชั้นเดียวกัน
• สกรีนโทน เป็นบรรยากาศ: ดอกไม้, แสงดาว, การไล่ระดับสีที่ใช้แทนพื้นหลังที่ไม่มีอยู่ในฉาก

หากคุณกำลังวาดโชโจ นั่นคือการถ่ายทอดฝีมือ ไม่ใช่ดวงตาโต — แต่เป็นการจัดหน้า หน้าโชโจถูกจัดวางเพื่อให้สายตาของผู้อ่านสามารถท่องไปได้และยังคงมาถึงลำดับทางอารมณ์ที่ถูกต้อง

เปรียบเทียบกับประเภทใกล้เคียง

• โชเน็น ยังคงใช้ตารางที่มั่นคง เพราะท่าทางการต่อสู้ต้องอ่านตามลำดับที่ชัดเจน โชโจแลกความชัดเจนนั้นกับการเกิดขึ้นพร้อมกัน
• โจเซย์ คือกลุ่มประชากรผู้หญิงวัยผู้ใหญ่ และตัวแบ่งที่ชัดเจนที่สุดคือจุดที่ความโรแมนติกสิ้นสุดลง ความโรแมนติกแบบโชโจมักจะจบลงที่การสารภาพรักหรือความสัมพันธ์ครั้งแรก; ส่วนโจเซย์มักจะเริ่มต้นหลังจากนั้นและจัดการกับสิ่งที่ต้องแลกมา
• เซเน็น คือผู้ชายวัยผู้ใหญ่ และในขณะที่ยืมอิสระในการจัดหน้าของโชโจมาทั้งหมด แต่ก็ไม่ได้ยืมธรรมเนียมที่ว่าเสียงภายในของตัวเอกเป็นผู้บรรยายหลัก