โชเน็น
โชเน็นไม่ใช่ประเภทของมังงะแต่เป็นการแบ่งกลุ่มผู้อ่านตามอายุ: มังงะที่มุ่งเป้าไปที่เด็กผู้ชายอายุประมาณ 12 ถึง 18 ปี โดยพิจารณาจากนิตยสารที่ตีพิมพ์ ไม่ใช่เนื้อหา โชเน็นมีทั้งแนวแอ็กชัน กีฬา ตลก สยองขวัญ และโรแมนติก

การแก้ไขความเข้าใจผิดที่หน้านี้มีขึ้นเพื่อชี้แจง
โชเน็นคือป้ายระบุกลุ่มผู้อ่าน ไม่ใช่คำอธิบายเนื้อหา มันบอกคุณว่าซีรีส์นั้นตีพิมพ์ในนิตยสารใด และสำนักพิมพ์กำลังขายให้ใคร Haikyu!! เป็นเรื่องวอลเลย์บอล, Nisekoi เป็นแนวโรแมนติกคอมเมดี้, Toriko เป็นเรื่องเกี่ยวกับการทำอาหาร, Death Note เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับวัยรุ่นที่ฆ่าคนด้วยสมุดบันทึก ทั้งสี่เรื่องนี้เป็นโชเน็น เพราะทั้งสี่เรื่องตีพิมพ์ในนิตยสารโชเน็น
นี่คือเหตุผลที่ว่า “ทำให้มันเป็นโชเน็นมากขึ้น” ไม่ใช่คำแนะนำที่ใช้งานได้ สิ่งที่คนส่วนใหญ่หมายถึง – การต่อสู้ที่รุนแรงขึ้น ตัวเอกที่เสียงดัง การตะโกนชื่อท่าไม้ตาย – เป็นเพียงสไตล์ของแนวแอ็กชันที่ประสบความสำเร็จอย่างมาก ไม่ใช่การแบ่งกลุ่มผู้อ่าน
กลไกที่แท้จริงที่กำหนดรูปแบบ
จังหวะของโชเน็นที่จดจำได้มาจากเศรษฐศาสตร์ของการตีพิมพ์แบบต่อเนื่องมากกว่ารสนิยม บทในนิตยสารรายสัปดาห์มีประมาณ 19 หน้า ออกทุกเจ็ดวัน และในรูปแบบของ Shonen Jump การตอบกลับจากแบบสำรวจผู้อ่านจะจัดอันดับซีรีส์ในฉบับนั้น ซีรีส์ที่ได้อันดับต่ำเป็นประจำจะถูกยกเลิก บางครั้งภายในสิบตอน
ทุกอย่างเป็นผลมาจากสิ่งนั้น:
- ทุกบทจบลงด้วยจุดพลิกผัน การเปิดเผยตัวละครใหม่ คู่ต่อสู้ใหม่ การตัดสินใจ คุณไม่ได้เขียนเพื่อรวมเล่ม; คุณกำลังเขียนเพื่อแบบสำรวจของวันจันทร์หน้า
- แนวคิดหลักชัดเจนตั้งแต่หน้าแรก เป้าหมายที่ระบุ อุปสรรคที่ระบุ พลังที่ระบุ
- งานศิลปะประหยัดโดยเจตนา ใช้สีดำเข้ม, เส้นความเร็ว, แผงขนาดใหญ่หนึ่งแผงที่ลงรายละเอียดจริงจังต่อบท และส่วนที่เหลือทำแบบประหยัด เพราะศิลปินมีเวลาห้าวัน
อันตรายเชิงโครงสร้างคือการเพิ่มระดับความรุนแรง แต่ละอาร์คต้องเหนือกว่าอาร์คที่แล้ว ดังนั้นพลังจึงเฟ้อขึ้นจนเดิมพันก่อนหน้านี้ดูไม่น่าสนใจ การแก้ไขตามปกติคือการเปลี่ยนสิ่งที่ตัวละครกำลังต่อสู้เพื่อมัน แทนที่จะเปลี่ยนความสามารถในการโจมตีของพวกเขา
เปรียบเทียบกับสามประเภทข้างเคียง
- โชโจ คือกลุ่มอายุเดียวกัน แต่เป็นนิตยสารสำหรับเด็กผู้หญิง ความแตกต่างที่แท้จริงไม่ใช่ความอ่อนโยน – โชโจมีแนวสยองขวัญและการแก้แค้น – แต่เป็นสถาปัตยกรรมของหน้ากระดาษ หน้าโชเน็นจะรักษากรอบช่องที่มั่นคงเพื่อให้การกระทำอ่านได้ตามลำดับที่ชัดเจน; หน้าโชโจจะละลายกรอบนั้น
- เซเน็น คือกลุ่มผู้ชายวัยผู้ใหญ่ การแยกไม่ใช่ความรุนแรง ซึ่งโชเน็นก็มีมาก แต่เป็นเรื่องที่ว่าความเชื่อมั่นของฮีโร่ได้รับอนุญาตให้ผิดพลาดได้หรือไม่ ในโชเน็น ความมุ่งมั่นจะได้รับการพิสูจน์ในที่สุด ในเซเน็นไม่จำเป็นต้องเป็นเช่นนั้น
- โจเซย์ คือกลุ่มผู้หญิงวัยผู้ใหญ่ และอยู่ห่างไกลที่สุด: ความขัดแย้งของมันเป็นเรื่องเศรษฐกิจและในครัวเรือน และตัวเอกของมันมีอิสระที่ตัวเอกโชเน็นต้องใช้เวลาทั้งเรื่องเพื่อไขว่คว้ามา
คำที่เกี่ยวข้อง
- โชโจ โชโจ (Shojo) คือกลุ่มประชากรเป้าหมายในการตีพิมพ์ของญี่ปุ่น: มังงะที่ตีพิมพ์เป็นตอนในนิตยสารสำหรับเด็กผู้หญิงอายุประมาณ 12-18 ปี กำหนดโดยกลุ่มผู้อ่านมากกว่าเนื้อหา และนิตยสารเหล่านี้สร้างภาษาการจัดหน้ากระดาษที่โดดเด่นที่สุดในวงการการ์ตูน
- เซเน็น เซเน็นคือกลุ่มประชากรเป้าหมายในการตีพิมพ์มังงะของญี่ปุ่น: มังงะที่ตีพิมพ์ในนิตยสารสำหรับผู้ชายวัยผู้ใหญ่ อายุประมาณ 18 ปีขึ้นไป แตกต่างจากโชเน็นน้อยกว่าในด้านเรทเนื้อหา แต่ต่างกันที่จังหวะการเล่าเรื่องและความแน่นอนทางศีลธรรม – เซเน็นยอมให้ตัวเอกล้มเหลวและยังคงผิดพลาดได้
- โจเซย์ (Josei) โจเซย์คือกลุ่มประชากรเป้าหมายในการตีพิมพ์มังงะของญี่ปุ่น: มังงะที่ตีพิมพ์ในนิตยสารสำหรับผู้หญิงวัยผู้ใหญ่ อายุประมาณ 18 ปีขึ้นไป เรื่องราวจะเกี่ยวกับงาน เงิน การแต่งงาน และความปรารถนาจากมุมมองของผู้ใหญ่ มักถูกเข้าใจผิดว่าเป็นโชโจในภาษาอังกฤษ
- มังงะ มังงะคือคำภาษาญี่ปุ่นที่แปลว่าการ์ตูน ในภาษาอังกฤษหมายถึงการ์ตูนที่สร้างตามธรรมเนียมญี่ปุ่น: ขาวดำ อ่านจากขวาไปซ้าย ตีพิมพ์เป็นตอนๆ ในนิตยสารก่อนจะรวมเล่มเป็นฉบับรวมเล่ม (tankobon) การ์ตูนเกาหลีเรียกว่ามานฮวา และการ์ตูนจีนเรียกว่ามานฮวา (manhua)