ช่องคำพูด

การจัดวางคือเครื่องหมายวรรคตอนของสคริปต์

ช่องคำพูดทำหน้าที่สองอย่างพร้อมกัน: มันบรรจุคำพูดและบอกผู้อ่านว่าจะอ่านเมื่อไหร่ หน้าที่ที่สองคือสิ่งที่ผู้เริ่มต้นมักจะละเลย ภายในช่องการ์ตูน ช่องคำพูดจะถูกอ่านในทิศทางเดียวกับหน้า — จากซ้ายไปขวาและบนลงล่างในภาษาอังกฤษ, จากขวาไปซ้ายในมังงะที่ไม่ได้แปล — ดังนั้นตำแหน่งทางกายภาพของช่องคำพูด คือ ลำดับการพูดคุย หากวางคำตอบไว้เหนือบรรทัดที่ตอบ การสนทนาจะย้อนกลับ ไม่ว่าสคริปต์จะเขียนไว้อย่างไรก็ตาม

นิสัยที่เชื่อถือได้: วางช่องคำพูดของผู้พูดคนแรกไว้ที่มุมบนซ้ายของช่อง จากนั้นเลื่อนลงและข้ามไป หากตัวละครสองตัวต้องสลับกันสามครั้ง โดยปกติแล้วนั่นเป็นสัญญาณว่าช่วงเวลานั้นต้องการสองช่องแทนที่จะเป็นหนึ่งช่อง

อย่าบังใบหน้า

ข้อผิดพลาดในการจัดวางตัวอักษรที่พบบ่อยที่สุดคือการวางช่องคำพูดทับสิ่งที่ช่องนั้นมีอยู่เพื่อแสดง — โดยปกติคือใบหน้า บางครั้งก็เป็นมือที่ถือมีด งานศิลปะและบทสนทนากำลังแข่งขันกันเพื่อพื้นที่สี่เหลี่ยมเดียวกัน และผู้จัดวางตัวอักษรจะชนะเสมอ ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมศิลปินต้องเว้นที่ว่างในระหว่างการจัดวาง ไม่ใช่หลังจากนั้น

ในทางปฏิบัติ: เมื่อร่างช่อง ให้วาดรูปทรงช่องคำพูดเป็นก้อนว่างเปล่าก่อนที่จะวาดรูปตัวละคร หากองค์ประกอบยังคงใช้ได้กับก้อนที่ถูกบล็อกเหล่านั้น การจัดวางตัวอักษรก็จะพอดี นี่คือสิ่งที่ thumbnails มีไว้สำหรับ

จำนวนคำคือข้อจำกัดของรูปแบบ ไม่ใช่ทางเลือกของสไตล์

การ์ตูนสิ่งพิมพ์ทนต่อช่องคำพูดที่ยาวได้เพราะหน้ากระดาษมีขนาดใหญ่และสายตาของผู้อ่านสามารถพักได้ โทรศัพท์ทำไม่ได้ ในเว็บตูนแบบ vertical-scroll ประมาณ 8–15 คำต่อช่องคำพูด คือขีดจำกัดสูงสุดก่อนที่ข้อความจะหดเล็กลงจนอ่านไม่สบายตา หรือช่องคำพูดจะกลืนกินช่องการ์ตูน หน้าสิ่งพิมพ์อาจยืดได้ถึง 25 คำ และ 25 คำก็ถือว่าเยอะมากแล้ว

เมื่อบรรทัดไม่พอดี วิธีแก้ไขตามลำดับความชอบคือ: ตัดออก, แบ่งเป็นสองช่องที่เชื่อมกันด้วยคอแคบ หรือย้ายคำอธิบายไปไว้ใน caption box การย่อขนาดตัวอักษรไม่ได้อยู่ในรายการ

รูปร่างบ่งบอกน้ำเสียง

เส้นขอบเองก็เป็นข้อมูล รูปวงรีเรียบๆ คือเสียงพูดที่เป็นกลาง เส้นขอบหยักแหลมคมคือเสียงตะโกนหรือเสียงผ่านวิทยุ เส้นบางๆ โยกเยกคือเสียงกระซิบหรือตัวละครที่กำลังจะตาย ช่องคำพูดขอบแข็งรูปสี่เหลี่ยมมักจะอ่านว่าเป็นเสียงกลไกหรืออิเล็กทรอนิกส์ ผู้อ่านเรียนรู้ธรรมเนียมเหล่านี้โดยไม่ต้องมีใครสอน ซึ่งหมายความว่าการทำผิดพลาดโดยไม่ตั้งใจจะอ่านว่าเป็นข้อผิดพลาดมากกว่าเป็นทางเลือก

องค์ประกอบเดียวที่ไม่เคยเป็นของตกแต่งคือ tail — มันเป็นสิ่งเดียวในช่องที่ระบุผู้พูด